'Wat zou ik vinden in dit kind, dat de rol van stamhouder kreeg toebedeeld?' Ivan Wolffers blikt 'vanuit de wachtkamer van de dood' terug op zijn jeugd als stamhouder van een Joodse familie van wie de meesten tijdens de Tweede Wereldoorlog in de kampen zijn omgekomen. Als buitenstaander op de christelijke school haalde hij zijn rolmodellen en vrienden liever uit boeken, want zijn opa, oom en vader lijken in geen enkel opzicht op elkaar. Over het verleden werd gezwegen, en de jonge Ivan von...

'De wereld is een wonderschone planeet en de gelukkigen die daar geboren worden mogen zich een leven lang verwonderen over alle schoonheid en kennis die je er tegenkomt. Het is jammer dat er een einde komt aan de ontdekkingsreis, maar als je alles weet ben je nu eenmaal klaar. Laten we leven. Laat het je niet gebeuren dat je de woorden overneemt van degenen die bang zijn voor de dood en trek je niet terug in het hol waar je geen uitzicht op de planeet meer hebt, waar de afspraken op het zi...

De afgelopen honderdvijftig jaar is door verbeterde gezondheidszorg, voeding en leefomstandigheden de gemiddelde levensduur van de mens blijven stijgen. Een leeftijd van honderddertig jaar moet mogelijk zijn. En mensen willen altijd meer. Tienduizenden jaren heeft de evolutionaire gulheid waarmee de natuur diversiteit bevordert ervoor gezorgd dat de overlevingskansen voor de mens maximaal zijn. De invloed van de mens op zijn omgeving is de laatste eeuw echter zo groot geworden dat menselij...

In december 2002 hoorde Ivan Wolffers dat hij kanker had en werd hij, de gezondheidsactivist die altijd met andermans problemen bezig was, zelf onderwerp van onderzoek en medicatie. Vrijwel onmiddellijk is hij gaan bijhouden wat hem allemaal overkwam. Aanvankelijk dacht Wolffers dat hij álles wel wilde doen om door te kunnen leven. Maar al snel merkte hij dat hij door de hormoonbehandeling om de prostaatkanker tegen te gaan, veranderde van een viriele man in een 'zachte, onbehaarde eunuch'...

Over leven, liefde, tijd en dood`Wat betekent ik zal je nooit vergeten? vraagt Helena, die tweeënhalf jaar oud is. Ze heeft die woorden in een liefdesliedje gehoord. Nooit, een woord dat net zo moeilijk is als altijd of eeuwig. De werkelijkheid ligt tussen even en oneindig en is tijdelijk.Misschien is dat wel het moeilijkste van kanker, dat je gedwongen wordt om je horloge gelijk te stellen met de werkelijkheid van de levensduur. Liever geloof ik in sprookjes over eeuwige je...

Drie medische studenten belanden, halverwege de jaren zestig, bij een bezoek aan Parijs samen in een bed. Berend van Doornenbos zal zich ontwikkelen tot een invloedrijk gynaecoloog. Marga de Penasse, voorvechter van meer seksuele rechten voor vrouwen, wordt zijn echtgenote. Hun vriend Kasper de Vos gaat bij zijn vader, eigenaar van een farmaceutisch bedrijf, werken. Van Doornenbos koestert hoogmoedige medische idealen, maar gaandeweg – en zonder het zelf in de gaten te hebben – ontdoet hij...

In dit derde deel van zijn dagboekaantekeningen is Ivan Wolffers gewend geraakt aan het idee dat hij kanker heeft en dat de behandeling niet altijd even aangenaam is. Hij pakt de draad van het leven weer op, maar in de verte blijft de dreiging van een einde dat nog niet gewenst is. Elke drie waarden gaat Wolffers naar de arts, die hem vertelt hoe het met zijn bloedwaarden is.

Op nuchtere en soms humoristische toon voert Wolffers de lezer mee van artsen die moeite hebben in gewoon Nederlands te vertellen wat er aan de hand is naar de Iraanse radiotherapeut die wél alles bij naam noemt. Van zijn oude moeder, aan wie hij het slechte nieuwe moet vertellen, naar zijn vrouw, de schrijfster Marion Bloem, die niet meer aan haar werk toekomt en steeds bezig is voedzame maaltijden klaar te maken. En van zijn zoon, die hem zijn gelukssteen geeft, weer terug naar de verple...