Skip to Main Content
Header-afbeelding

Nicci French over hun nieuwste boek De gunst: 'We wilden dit verhaal al jaren vertellen, maar konden het nu pas schrijven’

Door de Kobo-redactie • april 21, 2022Interviews

Meer dan negentien boeken, waaronder de succesvolle Frieda Klein-serie, schreven ze al samen: Nicci French. Sámen ja, want voor wie het nog niet wist: Nicci French is het pseudoniem voor schrijversechtpaar Nicci Gerrard en Sean French. Kobo kreeg de kans het duo te spreken, en die kans grepen we natuurlijk met beide handen aan.

Want natuurlijk willen we alles weten over hun nieuwste boek De gunst - maar ook over hoe ze dat nou samen doen, dat schrijven.

Het is vast de meest gestelde vraag aan jullie, maar ik ben er toch heel benieuwd naar, sorry. Hoe doen jullie dat nou, samenleven én samen werken?

Nicci: “Nou, we werken natuurlijk wel samen, maar we schríj́ven niet samen. Het verhaal gaat heen en weer tussen ons, dus we werken niet tegelijkertijd. Als Sean schrijft, zit hij bijvoorbeeld twee of drie dagen in het tuinhuis. Als hij klaar is, mailt hij zijn stuk naar mij, en dan werk ik er vanuit mijn kantoor op zolder weer verder aan.”

Gezellig. En af en toe dan een overleg?

Nicci: “Ja, als een van ons een probleem heeft met het schrijven of met het verhaal, of als er iets opgelost moet worden, bespreken we dat natuurlijk.”

Jullie eerste boek, Het geheugenspel, dateert alweer uit 1997. Is jullie werkwijze veranderd sinds dat eerste boek?
Nicci: “Ja. In de eerste plaats omdat we nu ook echt andere levens hebben dan toen. In de beginjaren werkten we allebei als journalist en hadden we vier kleine kinderen. Schrijven moest echt in gestolen uurtjes van een druk gezinsleven gebeuren. Dat is nu heel anders, maar de manier waarop we werken is niet veranderd. We denken over een verhaal, praten erover, plannen het, doen onderzoek, en we schrijven het.”

En voelt het dan inmiddels als… routine?

Sean: “Nee. Elke keer als we een boek af hebben, voelen we ons nog echt als nieuwe schrijvers die met niets zijn begonnen.”

Wat mooi. En nooit ruzie over of de hoofdpersoon het wel of niet overleeft?

Sean: “We spenderen een groot deel van ons leven aan het praten over mogelijke ideeën voor verhalen. Wat als dit gebeurt? Wat als dat gebeurt? We praten en praten tot we iets vinden waar we beiden verliefd op worden. Een verhaal waarvoor we beiden bereid zijn een jaar in te leven. En we blijven praten als we schrijven, blijven altijd denken hoe iets beter kan. Het niet met elkaar eens zijn en discussiëren hoort erbij. Maar we doen nooit iets als we het niet volledig met elkaar eens zijn.”

Hebben jullie - of een van jullie - nooit gedacht: ik ben klaar met dat samen schrijven, laten we samen gaan tuinieren?

Nicci: “Op zich doen we veel andere dingen samen. Wandelen, koken, films kijken, musea bezoeken en vele, véle andere dingen - zoals inderdaad tuinieren, haha. Maar we zijn het nooit zat om samen te schrijven. Het is onderdeel geworden van ons leven. Onze boeken zijn een manier om erachter te komen hoe we omgaan met angsten en problemen die we niet kunnen oplossen. Bijna een soort therapie. Als het schrijven echt gaat voelen als routine en een saaie baan, dan stoppen we er echt mee en gaan we wat anders doen.”

Vieren jullie elk succes nog steeds? En hoe?

Sean: “Zéker doen we dat. Als een boek uitkomt, vieren we dat met een feestelijk drankje of lekker eten. Maar voor ons betekent succes meer dat we de vrijheid hebben om te doen wat we echt willen: schrijven. En de wereld samen ontdekken.”

Ik hoop niet dat deze vraag voelt als moeten kiezen tussen je kinderen, maar hebben jullie een favoriet boek?

Nicci: “Hmm, nee. Niet echt. Elk boek staat voor een andere periode in ons leven en de herinneringen die daaraan verbonden zijn. Er is wel een boek dat anders vóelt dan alle andere, en dat is Het geheugenspel - ons eerste boek. We schreven het in het geheim, als een soort experiment om te kijken of het samen schrijven zou lukken. Of we één stem konden maken, samen. We hadden de naam Nicci French nog niet eens bedacht. We wisten niet of iemand het überhaupt zou willen lezen. Daarom voelt dat boek heel persoonlijk. Toen we de boeken daarna schreven, wisten we: we zijn schrijvers.”

Jullie nieuwste boek De gunst volgt als eerste ‘losse’ boek na de serie met Frieda Klein in de hoofdrol. Is Frieda gestopt met werken?

Sean: “Toen we Frieda bedachten, wisten we al meteen dat haar verhaal in acht boeken verteld zou worden en het daarna zou eindigen. Vanaf het begin weten we van Frieda: ze is geen rechercheur, en wil dit ook niet worden. Ze is een psychotherapeut met helaas de gave om misdaden op te lossen, en daarom belandt ze, tegen haar wil, in die wereld. Er zit een maximum aan het aantal keren dat dat kan gebeuren. En daarnaast, we hebben haar zóveel laten meemaken: het was tijd om haar te laten gaan.”

Je zou kunnen zeggen dat de focus in jullie ‘standalones’ veelal ligt op sterke, vrouwelijke karakters. Net als Jude, de hoofdpersoon in De gunst, die een succesvolle arts is. Had Jude ooit een man kunnen zijn?

Nicci: “De gunst is onder meer een verhaal over emotionele en fysieke kwetsbaarheid die bijzonder vrouwelijk aanvoelt. Als Jude een man was geweest, was het een totaal ander boek geworden.”

Waren jullie het meteen eens over het verhaal van De gunst?

Sean: “Alle ideeën komen voort uit gesprekken die we erover hebben gehad. Dit verhaal gaat over een onderwerp waar we al jaren over praten: als iemand iets heel groots heeft gedaan om jou te helpen, dan voel je dat je diegene ook iets verschuldigd bent. Maar: in welke mate? Net zo groot? En moet je doen wat de ander vraagt, wát het ook is, als een soort morele verplichting? We hebben het hier eindeloos over gehad, maar we konden het niet schrijven tot we de karakters van Jude en Liam hadden bedacht.”

Even een pitch dan. Waarom zouden we De gunst allemaal moeten lezen - als we dat niet al doen?

Nicci: “Als je ooit nog nadenkt over je eerste liefde, en als je jezelf ooit hebt afgevraagd wat je zou doen - of niet zou doen - voor een vriend, dan denken we dat je zeker gegrepen wordt door het verhaal van Jude.”

Is het leuk om weer te touren, na de coronapandemie?

Sean: “We zijn nog helemaal niet op tournee geweest - behalve op Zoom, maar dat is een armoedig aftreksel. Het is heerlijk om weer de wereld in te trekken en plekken en mensen te ontmoeten. Dat heb je ook nodig als schrijvers. En daarnaast: je boeken voelen niet echt als gelezen tot je lezers ontmoet en ziet hoe zij reageren op de karakters die je hebt bedacht.”

Jullie zijn nu wel even kort in Nederland. Vinden jullie Nederland leuk? En ons als lezers? Er is hier een grote groep loyale fans, begreep ik.

Nicci: “Nederland is als ons tweede uitgevershuis, zeg maar. We komen hier al meer dan 25 jaar regelmatig, en het voelde dan ook heel raar om dat tijdens corona niet te doen. Het was echt best emotioneel om onze Nederlandse lezers weer te ontmoeten.”

Laatste vraag: wat lezen jullie zelf eigenlijk graag? Een totaal anders genre of toch even spieken bij de concullega’s?

Sean: “Ik lees - natuurlijk - misdaadfictie in alle soorten en maten. Oud en nieuw, Engels en internationaal. Maar daarnaast lees én luister ik van alles, als ik hardloop of in het huis aan het rommelen ben. Fictie, non-fictie, geschiedenis, filosofie, biografieën en wetenschap. Dat vind ik heerlijk, en bovendien kom je op de gekste plekken op ideeën.”

Nicci: “We zijn beiden omnivoren, al moet ik zeggen dat Sean meer non-fictie leest dan ik. Hij leest ook meerdere boeken tegelijk: ik kan dat niet. Ik houd van nieuwe en oudere misdaadromans, maar lees ook graag klassiekers als Jane Eyre van Charlotte Bronte, To the Lighthouse van Virginia Wolf, The Woman in White van Wilkie Collins; memoires en geschiedenis. En nu we twee kleinkinderen hebben kijk ik ernaar uit de boeken die ik zelf als kind las (zoals de Tove Jannson’s Moomintroll-boeken) en later aan mijn kinderen voorlas toen ze klein waren, nu weer mag voorlezen aan de nieuwste leden van onze fijne familie.”

Foto auteurs: Johnny Ring

Wil je contact met ons opnemen?

If you would like to be the first to know about bookish blogs, please subscribe. We promise to provided only relevant articles.