Skip to Main Content
Header-afbeelding

Sergio Vyent duikt in zijn eigen familiegeschiedenis

Door de Kobo-redactie • november 24, 2023Interviews

De meeste mensen kennen Sergio Vyent van het tv-programma First Dates als ‘man van de liefde’. In zijn boek Het land van Onverwagt, waarin hij op zoek gaat naar zijn roots in Suriname, leren we een heel andere kant van hem kennen.

Ja, zijn jeugd was moeilijk en eenzaam, maar dit is geen boek over zieligheid. Integendeel. “Als ik terugkijk, ben ik niet blij met de situatie, maar wél blij dat ik ervoor gezorgd heb dat ik keuzes heb gemaakt waar ik achter sta.”

Je moeder was er vaker niet dan wel, je vader was helemaal uit beeld. Ik was behoorlijk onder de indruk van hoe je de eenzaamheid die je als kind voelde, beschrijft.

“Dat kan ik me voorstellen, maar mijn kijk erop is heel anders. Natuurlijk heb ik me alleen gevoeld, en ben ik verdrietig geweest. Alle zaken die bij verlies of keuzes komen kijken, zijn bij mij ook voorbij gekomen. Moederliefde, of de liefde van je ouders, is zo’n sterke band, waar iedereen wat van vindt. Ik heb me daar al heel vroeg aan ontworsteld en ervoor gezorgd dat ik er niet zo afhankelijk van was.”

Toch stap je direct op het vliegtuig naar Suriname als je hoort dat je moeder overleden is. Je omschrijft dat je er wel voor haar wil zijn, ondanks dat zij er nooit voor jou was. Waar komt die drang vandaan?

“Omdat ik nooit boos op haar ben geweest. Veel mensen dachten dat - zij zelf ook. Maar ik ben niet boos. Ik heb een keuze gemaakt dat ik haar niet in mijn leven wilde. Mijn zus Eartha heeft wel contact gehouden met mijn moeder, en altijd - tevergeefs - geprobeerd de scherven van onze jeugd te lijmen. Voor mij was mijn moeder een energieslurpend wezen dat niet goed voor me was. Maar ik vond het niet meer dan logisch dat ik haar afscheid en begrafenis regelde.”

Voor je vader, die nog leeft, zou je dit niet hebben gedaan, schrijf je. Denk je dat dat nog verandert?

“Nee. Mijn vader heb ik twee of drie keer gezien en zo het plaatje van hoe hij eruitziet, gevuld. Hij is mijn verwekker, maar niet mijn vader. Net als mijn moeder: die heeft me gebaard - maar het is niet mijn moeder. Daar heb je toch wel heel andere kwaliteiten voor nodig.”

Wat doet dat besef met je nu je zelf vader bent?

“Ik wist niet hoe ik vader moest zijn, ik moest op mezelf terugvallen. Maar ik ben er altijd geweest voor mijn drie kinderen. Ik ben in hun leven, ik ben niet hun verwekker. Die cirkel is doorbroken.”

Je boek eindigt op je eigen land op plantage Onverwagt in Suriname. Grond die in 1881, na de afschaffing van de slavernij, door je voorouders is gekocht. Heb je plannen met die grond?
“Ik ben drie keer in Suriname geweest. Een keer met mijn zus, een keer voor het afscheid van mijn moeder en voor de research voor mijn boek. Ik heb nooit van het land kunnen genieten, dat moet ik nog wel een keer meemaken. Misschien ga ik de liefde voor Suriname dan ook vinden. Als ik in Paramaribo ben, voel ik niet van: dit is het. Ik voel me thuis. Dat moet groeien. Wel staat als een paal boven water dat ik iets terug wil geven. Ik heb dat land. Ik kan er wat mee, maar ik weet nog niet wat.

Misschien ga ik een keer terug voor een documentaire met mijn zoon Marius. Hij is negentien en hier in Nederland opgegroeid, maar heeft daar ook opeens grond. Hoe is dat voor hem? Misschien wil hij wel in Suriname zitten. Dat hij het omarmt. Hij heeft de geschiedenis niet die mij zo weerhield.”

Als je achteraf naar je boek kijkt, welk gevoel overheerst dan? Wat heeft het je gebracht?
“De intrinsieke vraag toen ik het boek begon, was: hoe verhoud ik mij tot mijn voorouders, die zich onder erbarmelijke omstandigheden vrijgekocht hebben in Suriname, en er land gekocht hebben? Dat vraagt om kracht, geduld en vasthoudendheid. Die eigenschappen zie ik terug als ik naar mezelf en mijn leven kijk. Ik ben nog steeds dat jongetje van elf, dat bedenkt: ik kan dit. Ik ben hier sterk genoeg voor. Dat is de rode draad. Er zitten toch best wat genen in me die me zover gebracht hebben. Dat maakt me heel trots.”

Had je een bepaald doel met het schrijven van je boek?
“Het is niet zozeer een bepaald doel. Ik neem de lezer echt bij de hand, duik in mijn geschiedenis en kijk met verwondering, en soms boosheid of onbegrip naar hoe wij met elkaar zijn omgegaan, ten tijde van de slavernij. Toen ik tien jaar geleden mijn land kreeg, dacht ik, dit is gewoon van mij. Nu ik de geschiedenis ken, ben ik heel nederig als ik daar ben, omdat ik inmiddels weet wat mijn voorouders ervoor hebben moeten doen. Als je meer kennis hebt van je verleden, kun je je toekomst vorm gaan geven. Ik hoop de lezer daarin mee te nemen.”

Foto auteur: Janita Sassen

Wil je contact met ons opnemen?

If you would like to be the first to know about bookish blogs, please subscribe. We promise to provided only relevant articles.