Skip to Main Content
Header-afbeelding

Vicky, spoedeisende hulp arts en moeder van vier over de eerste coronagolf

Door de Kobo-redactie • december 18, 2020

‘De machteloosheid is het ergste’

Vicky De Wilde (47) is arts op de spoedeisende hulp van het St Jansdal ziekenhuis in Harderwijk. De machteloosheid die ze tijdens de eerste coronagolf voelde bij het zien van de enorme patiëntenstroom, maakten diepe indruk op haar. Net als de eenzaamheid en de isolatie die met de behandeling gepaard gingen.

Ondanks dat Vicky die periode 24/7 werkte, vond ze soms tóch de tijd voor een boek. En daar willen wij natuurlijk alles over weten.

Maar eerst: terug naar het voorjaar. Door de coronauitbraken in China en Italië wisten DeWilde en haar team enigszins wat er op hen afkwam, maar toch voelde het onbekend. “Normaal gesproken weet iedereen binnen mijn team wat ze moeten doen, we hebben altijd een systematiek. Met corona konden we weinig doen, behalve wat Ondersteunen van de ademhaling door zuurstof of intubatie te geven. Dat vond ik persoonlijk het heftigst.”

Machteloos

“In het begin was er ook continu een gebrek aan alles. Dan waren er weer te weinig mondkapjes, dan een tekort aan schorten, dan weer aan alcohol. Je doet continu concessies. Maar we waren voornamelijk bezig met wat we moesten doen als we een tekort aan beademingsapparatuur zouden hebben. Iedereen die hier in het ziekenhuis kwam, kreeg een ‘wat als’-gesprek.”

Het leidt tot hartverscheurende situaties. “Dat je weet: dit is het afscheid, dit was het, want je weet als arts: die haalt het niet. En dan mag er niemand bij, dat is zo vreselijk. Je kunt ze zelf niets bieden en buiten het ziekenhuis ook niet, want mensen kunnen elkaar niet troosten.” Het raakt haar nog steeds. “Die machteloosheid, dat je niet weet hoe je mensen kunt helpen, de gigantische aantallen die aankomen, mensen die zó benauwd zijn… Ik kan nog steeds vingers om mijn arm voelen van mensen die me vastpakten en zeiden: help mij. En dan sta je daar achter je mondkapje… Zo wil je dat echt niet voor je patiënten.”

Verantwoordelijk

Naast die psychische belasting wordt het werk fysiek ook steeds zwaarder: “Mensen komen in isolatie te liggen, in een kamer alleen, alles moet continu ontsmet worden. Je werkt met een masker dat heel benauwend is en in een niet ademend plastic schort. Je bril beslaat, je zweet je een ongeluk. Dingen die je normaal samen doet, doe je maar snel even alleen, anders moet je collega zich omkleden en ook weer alles ontsmetten. Bovendien waren er al minder hulptroepen in het ziekenhuis.”

De Wilde werkte in deze periode bijna continu. Haar kinderen van 19, 17, 14 en 9 jaar zag ze niet veel - maar ze kon en wilde eigenlijk niet anders. “Je gáát gewoon. Ik voelde die verantwoordelijkheid ook, voor mijn patiënten en voor mijn team.” Gelukkig heeft ze een man die ervoor zorgde dat alles thuis bleef draaien. “Dan zei hij: ‘Ga jij maar je ding doen, ik regel het hier wel.’ Dat is zo waardevol, dat je op elkaar kunt rekenen.”

Lekker ‘ontspannen’

De momenten van rust waren dan ook spaarzaam, maar ontspanning zocht DeWilde niet in het bingen van een nieuwe serie. Integendeel. “Mijn hoofd ging maar door en door, en dan ging ik thuis dus dingen doen waar mijn hoofd óók van doorging. Zo was ik bezig met de ontwikkeling van een kinderspel, en ging ik bedenken wat de naam moest zijn, hoe het eruit moest gaan zien. Dat was mijn ontspanning. Later ben ik pas gaan lezen.”

Wat ze op die momenten dan las? “Vooral níets medisch. Dat doe ik nooit. Op tv ook niet trouwens. Ik lees graag detectives. Van John Grisham las ik na de eerste golf De Storm, en kocht ik laatst de nieuwste: Een tijd voor genade. Voor in de schoen - mijn eigen ja, haha.” Maar ook boeken van David Baldacci, ook detectives, zijn favoriet. “Wat dat betreft ben ik vrij genre-vast, die fase was niet echt de periode om iets nieuws te beginnen. Iedereen had het over De zeven zussen. Die wilde ik wel proberen, maar ik was er gewoon niet voor in de mood.”

Voorlezen Harry Potter

Een ander lievelingsboek, Sanibel flats van Randy Wayne White kocht ze vorige zomer tijdens een gezinsvakantie in Amerika. “Ik houd enorm van reizen, en baal dan ook dat dat nu niet kan. Het lezen van het boek brengt me weer terug naar die plek, dat vond ik heel fijn.” Verder leest Vicky graag in bed – en kan dan wonderwel haar ogen openhouden. “Ik heb sowieso slaapproblemen door al die jaren van onregelmatige diensten. Soms val ik om 21:00 uur in slaap, maar soms slaap ik om 03:00 uur nog niet en kan ik eindeloos lezen.”

Het allergrootste plezier haalt ze momenteel uit het voorlezen van Harry Potter aan haar jongste dochter. “Ik ben er weer helemaal weg van. We zijn net begonnen in deel 1, Harry Potter en de Steen der Wijzen, en mijn dochter vindt het helemaal leuk. Het is zo knus en gezellig moment. Ik geniet er enorm van – en zij ook.”

Volg ons op @ op Instagram

Wil je contact met ons opnemen?

Klantenservice en ondersteuning Media-aanvragen

If you would like to be the first to know about bookish blogs, please subscribe. We promise to provided only relevant articles.