VALERIAIk trouwde met de man die ik naar Rusland was gestuurd om te vermoorden.Er ligt een akte in een lade met onze beide namen erop en een stempel, en het had gewoon een stuk papier moeten zijn, en ergens rond de tweede week was het dat niet meer. Nu zijn zijn vijanden mijn vijanden, kijkt zijn stad naar mij en wil elke tafel in Moskou weten wat een Mexicaans meisje in het Zolotov-huis doet.Ze mogen kijken. Ik ben door erger aangekeken.

CAMILAIn dat huis is een foto van een vrouw van twintig die in de keuken staat waarin ik werk, met het schort voor dat ik draag, met mijn gezicht en mijn handen.Niemand heeft aan die tafel ooit haar naam genoemd.Dus nu weet ik waarom ze me hebben aangenomen. Ik weet alleen niet waarvoor.Een oude vrouw heeft me met opzet gehaald. Een man maakte in februari een lijst met vier namen erop en de mijne was er een van. Elk vriendel...

VALERIAElf jaar lang werd mij verteld dat mijn moeder was omgekomen bij een brand.Dat was niet zo. Ze zat al die tijd op achthonderd meter van het aanrecht waar ik als meisje lunchte, onder een garage, in een kamer met één stoel en elf boeken over een zee die ze haat, wachtend tot ik de trap af zou komen.Nu ben ik naar beneden gekomen. En het eerste wat haar lichaam deed toen ik binnenstapte, was zich schrap zetten voor een klap.Ze w...

CAMILAIk zette mijn handtekening om tien over tien 's avonds, in de keuken van een vreemde, met twee oude mannen die toekeken en een theedoek op de stoel naast me voor het geval mijn handen zouden gaan trillen.Niemand dwong me.Ik liep die oprit af op mijn eigen twee benen, zodat niemand ooit zou kunnen zeggen dat ik was meegenomen.Eén jaar. Dat is de prijs, en ik heb die zelf bepaald, en het is het enige in mijn hele leven d...

CAMILAIk nam de baan aan omdat niemand anders me wilde aannemen.Contant geld op vrijdag. Een groot, lelijk huis op de heuvel. Een familie die elke zondag samen eet alsof het een wet is, want in dat huis is het dat ook.Niemand vertelde me in wiens keuken ik stond. Tegen de tijd dat ik erachter kwam, had ik Dante Di Angelo al laten weten dat zijn messen georganiseerd waren als een plaats delict.Hij ontsloeg me niet. Dat had mijn eerste...

VALERIAZe noemen me the Black Diamond.Ik heb dertig dagen in een stad waar het nooit warm wordt, een gezicht dat niemand zich herinnert en één taak. Binnenkomen in het huis van de Rus. Vinden wat hij van ons heeft afgepakt. En hem dan in alle stilte onder de grond stoppen, zoals ik al betere mannen dan hij heb omgelegd.De dekmantel is eenvoudig. Ik beoordeel edelstenen voor de kost, en hij heeft de collectie van zijn overleden vader en niemand meer ...