Het jongensuur, naar eigen zeggen haar meest autobiografische boek, heeft Andreas Burnier haar ervaringen als onderduikkind in de oorlogsjaren 1940/45 verwerkt. Tegen de achtergrond van bezetting en bevrijding probeert de joodse Simone, de hoofdpersoon, zich een plaats te veroveren in de jongenswereld. Op de adressen waar zij zich moet schuilhouden moet zij zich telkens een nieuwe identiteit aanmeten. Zo heeft zij grote moeite met de streng calvinistische moraal van boerengezinnen en voelt...

Andreas Burnier was niet alleen de schrijfster van hooggeprezen romans als Een tevreden lach en Het jongensuur, maar ook een befaamd essayiste die als eerste op een volkomen vanzelfsprekende manier schreef over vrouwelijke homoseksualiteit en een voorloper was van het feminisme dat aan het einde van de jaren zestig losbarstte. In 1986 slaagde ze erin het debat over de aanvaardbaarheid van euthanasie, dat al beslecht leek, tot ongekende hoogtes aan te wakkeren. Met een inleiding van Chris R...

Een tevreden lach, de roman waarmee schrijver en criminoloog Andreas Burnier in 1965 debuteerde, werd direct bij verschijnen als een sensatie ervaren en bekroond met de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. De roman heeft niets aan kracht ingeboet. Xandra Schutte vindt de roman 'vijftig jaar later nog springlevend' en omschreef het als 'een achtbaan waarin verhaal, essayistische terzijdes, overmoedige wisecracks en poëzie in hoog tempo voorbij schieten. Wanhoop en roekeloosheid, melancholie ...

De essays en artikelen in deze bundel zijn de neerslag van Andreas Burnier's terugkeer naar het jodendom. Zij bestrijken een zeer breed spectrum: van persoonlijke geschiedenis tot mystiek, van Joodse literatuur tot kritische dialoog met het christendom, van sociaal-ethische beschouwingen tot humoristische benaderingen van de Joodse feestdagen.

De trein naar Tarascon uit 1986 verhaalt over de lijdensweg van William Baston, slachtoffer van de fascistische terreur die in zijn leven verschillende gedaanten aanneemt. Andreas Burnier (pseudoniem van C.I. Dessaur) overleed onverwachts in 2002. Zij verwierf grote bekendheid met haar romans, waaronder Een tevreden lach (debuut, 1965) en Het jongensuur. Elisabeth Lockhorn publiceerde recentelijk haar biografie Andreas Burnier, metselaar van de wereld.

Radha Altmans onstuimige liefdesleven staat centraal in De litteraire salon (1984), waarin Burnier nu eens op laconieke, dan weer op gepassioneerde wijze de onmacht tot verstandhouding en de tijdelijkheid van het aardse bestaan schetst. Andreas Burnier (pseudoniem van C.I. Dessaur) overleed onverwachts in 2002. Zij verwierf grote bekendheid met haar romans, waaronder 'Een tevreden lach' (debuut, 1965) en 'Het jongensuur'. Elisabeth Lockhorn publiceerde in 2015 haar biografie 'Andreas Burni...

Catharina Irma Dessaur, Ronnie van Dijk, Atara, Reinier of Andreas Burnier heeft net zoveel namen als dat ze levens leidde. Met een ongekende honger naar kennis werkte de Joodse Burnier als hoogleraar criminologie in het katholieke Nijmegen en publiceerde ze als romancier, essayist en dichter. Ze schreef openhartig over homoseksualiteit en verdwaald zijn in een vrouwenlichaam, ontketende meermaals verhitte debatten over euthanasie en abortus en sprak zich autonoom en moedig uit over femini...

De huilende libertijn is 'de eerste roman over vrouwen waarin niemand doodgaat, niemand krankzinnig wordt, niemand hoeft te trouwen, niemand zijn geld naar de psychiater brengt, en waarin ook nog eens iets valt te lachen'. Dat schreef Andreas Burnier op de achterflap van de eerste druk van deze vrolijke lesbische avonturenroman. Als de student filosofie Jean Brookman binnen de invloedssferen komt van Laïs Lefèbre wordt er een compleet nieuwe wereld voor haar geopend die haar voert naar Mal...

Het jongensuur, naar eigen zeggen haar meest autobiografische boek, heeft Andreas Burnier haar ervaringen als onderduikkind in de oorlogsjaren 1940/45 verwerkt. Tegen de achtergrond van bezetting en bevrijding probeert de joodse Simone, de hoofdpersoon, zich een plaats te veroveren in de jongenswereld. Op de adressen waar zij zich moet schuilhouden moet zij zich telkens een nieuwe identiteit aanmeten. Zo heeft zij grote moeite met de streng calvinistische moraal van boerengezinnen en voelt...

Een tevreden lach, de roman waarmee schrijver en criminoloog Andreas Burnier in 1965 debuteerde, werd direct bij verschijnen als een sensatie ervaren en bekroond met de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. De roman heeft niets aan kracht ingeboet. Xandra Schutte vindt de roman ‘vijftig jaar later nog springlevend’ en omschreef het als ‘een achtbaan waarin verhaal, essayistische terzijdes, overmoedige wisecracks en poëzie in hoog tempo voorbij schieten. Wanhoop en roekeloosheid, melancholie ...