De drie verhalen De uitvreter, Titaantjes en Dichtertje werden tijdens het leven van Nescio (pseudoniem van J.H.F. Grönloh) slechts enkele malen herdrukt, de laatste keer samen met het in 1946 verschenen Mene Tekel. Intussen behoren deze vertellingen met de zo eigen relativerende en melancholieke kijk op idealen, hoge verwachtingen en wereldbestormers tot het mooiste uit de schatkamer van de Nederlandse literatuur.

'7 December 1953 Maandagochtend. Stil, mild weer, nevelig, niet koud. Met de bus van 10 uur 13 naar Loenersloot. Buiten was de nevel dan eens wat dikker dan weer werd het zicht iets ruimer. Boven de nevels was een bleek blauwe lucht. Ergens omtrent Duivendrecht was een stuk breede sloot zoo geheel glad en zacht blauw als een lief en intelligent oog. In het dorpje (Abcou) geen mist maar schaduw en stilte.' Bij de verschijning van Nescio's Verzameld werk in 1996 was het Natuurdagboek voor ve...

Iets meer dan honderd jaar na de bundeling 'Dichtertje' - 'De uitvreter' - 'Titaantjes' verschijnt Nescio's proza nu in een nieuwe uitgave. Van geen andere schrijver vonden de verhalen steeds opnieuw zo veel weerklank bij jonge lezers. Midden jaren vijftig schreef Nescio zelf al: 'Er is nog altijd een jeugd waar mijn boekje op sist als een druppel op de gloeiende kachel.' En hij kreeg meer dan gelijk. Het Verzameld proza en nagelaten werk bevat natuurlijk het door de schrijver bij leven ge...

De schrijver Nescio (ps. van J.H.F. Grönloh) en zijn vrouw wonen tijdens de bezetting in een bovenhuis in de Amsterdamse Watergraafsmeer. Vanaf oktober 1944 stagneert de aanvoer van voedsel en worden gas en licht afgesloten. Ze trekken zich terug in de keuken en zitten 's avonds in het donker bij het fornuis te praten en liedjes te zingen. Ze doen hun best om de moed erin te houden.De brieven die Nescio tijdens de hongerwinter schreef aan zijn beide dochters en hun gezinnen in Groningen ga...

Na de definitieve voltooiing van Titaantjes, in januari 1914, had Nescio vrijwel niets meer kunnen schrijven. Ruim drie jaar later komt in één maand het verhaal Dichtertje op papier, als een geschenk uit de hemel. Nescio moet dat zo gevoeld hebben, want in het kladhandschrift schrijft hij direct na de laatste regels verder, met hetzelfde potloodje, in hetzelfde handschrift: "woensdag 18 juli 1917 's avonds kwart voor twaalven met dank aan God dat ik dit heb mogen beëindig...

Behalve den man, die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit eenwonderlijker kerel gekend dan den uitvreter.Dat is het beroemde begin van Nescio’s novelle De uitvreter, over Japi, ‘die je sigaren oprookte, en van je tabak stopte en je steenkolen verstookte en je kasten nakeek en geld van je leende en je schoenen opdroeg en een jas van je aantrok als-i in den regen naar huis moest.’ Japi werd onlangs gekozen tot dé Literaire Held van de Nede...

De zes schetsen die Nescio voor het eerst bundelde in het bundeltje Mene Tekel, vlak na de Tweede Wereldoorlog, zijn altijd in de schaduw van zijn grotere verhalen blijven staan. In 1955 werden ze voor het eerst opgenomen in één boek samen met De uitvreter, Titaantjes en Dichtertje en toen kon iedereen constateren dat deze prozastukjes, zoals Buiten-IJ en Een lange dag, in niets onderdoen voor de verhalen die de schrijver inmiddels bero...

Bijna iedereen kent de openingszin van Titaantjes: Jongens waren we – maar aardige jongens. Al zeg ik 't zelf. In Titaantjes blikt Koekebakker terug op de tijd dat hij en zijn vrienden idealen hadden, en vertelt hij hoe het hen is vergaan. Bavink schildert een meesterwerk en snijdt dit vervolgens aan reepjes als hij ontdekt dat hij door dit schilderij in feite heeft bereikt wat hij altijd al had afgezworen, namelijk een succesvol en rijk man worden. Hij komt in een gestic...

De schrijver Nescio (ps. van J.H.F. Grönloh) en zijn vrouw wonen tijdens de bezetting in een bovenhuis in de Amsterdamse Watergraafsmeer. Vanaf oktober 1944 stagneert de aanvoer van voedsel en worden gas en licht afgesloten. Ze trekken zich terug in de keuken en zitten 's avonds in het donker bij het fornuis te praten en liedjes te zingen. Ze doen hun best om de moed erin te houden.De brieven die Nescio tijdens de hongerwinter schreef aan zijn beide dochters en hun gezinnen in Gron...

Lang hadden we de utopische verwachting dat elke generatie het beter zou hebben, nu durven we ons niet eens meer een toekomst voor onze kinderen voor te stellen. In 'Optimisme zonder hoop' betoogt Tommy Wieringa dat de klimaatcrisis ons heeft opgezadeld met een vorm van toekomstloosheid die zonder precedent is in de menselijke geschiedenis. Hoop bewijst haar nut in crises met een natuurlijk einde, zoals oorlogen en pandemieën, in de klimaatcrisis blijkt ze van weinig waarde. Maar geef je d...

' Ik ga tóch iets zeggen biedt een soort staalkaart van de stijlfiguren en stijlregisters die je in de Tweede Kamer voorbij hoort komen. Brandt Corstius is een geamuseerde toeschouwer van dit alles. Als je de columns achter elkaar leest, vormen ze een soort kroniek van de alledaagse gang van zaken in het parlement.'**** NRCDe Tweede Kamer heeft iets van een theater, en het vragenuur is een voorstelling. Aaf Brandt Corstius zit erbij en noteert woo...

Een ode aan de niche, aan rituelen en aan het onvermoeibaar vasthouden aan de dingen die, zinvol of niet, het leven de moeite waard maken.Er zijn verzoeken die je niet kunt weigeren. Zo twijfelt de jonge, ambitieuze Pierre geen moment wanneer hij gevraagd wordt als redacteur van Arabesk, een literair tijdschrift met een rijke geschiedenis. Vol frisse moed treedt hij toe tot de redactie en zo begint zijn nieuwe bestaan.Pierre komt uit een gezin waar...