एका वाघरावर माया करणार्या राजगडवासी बाबुदाची कथा 'वाघरू' मध्ये चित्रित झाली. तर भिवगडाच्या पायथ्याशी असलेल्या एका 'तीन चारशे पाऊस झेललेल्या' आम्रवृक्षाखाली जे कल्पकल्प घडलं

"पडघवली" हे कोकणातल्या एका लहानग्या गावाचं शब्दचित्र. ते गाव वसलं कसं ,बहरलं कसं आणि विस्कटलं कसं ,ह्याची ही चित्रमय कहाणी- आज ऐकताना ,कोणालाही थोड्याफार फरकाने आपल्याच गावची वाटेल अशी. दांडेकरांच्या संपन्न शब्दकळेतून पडघवली मधला जीवनानुभव ,त्यातील असंख्य व्यक्तिरेखा ,तहाची सुख:दुखं वाचकांच्या मनाशी संवाद साधतात आणि वाचकाला संपन्न करतात. या अभिवाचनातून गोनीदांच्या शब्दवैभवाची एकेक पाकळी उलगडत जाते. आणि एक समृध्द अनुभव मिळतो ...... विलक्षण सुंदर !

जैत रे जैत - कर्नाळा किल्ल्याच्या परिसरातील लोककथेला गोनीदां नी दिलेलं कलारूप. ठाकरवाडीत राहाणारा नाग्या भगत आहे. तो कलावंत आहे. वाळलेल्या झाडाची फांदी तोडताना त्याच्या डोळ्याला मधमाशी चावते. डोळा निकामी होतो. त्याच्या श्रद्धेला धक्का बसतो. तो आणि त्याच्यावर जीव ओवाळून टाकणारी चिंधी निसर्गाशी जी झुंज देतात त्याची, हि कहाणी जैत रे जैत. शब्दाशब्दातून जिवंत होणारा हा अनुभव अभिवाचनात कमालीचा श्रवणीय होतो.

बदलत्या काळाबरोबर वाहायचे नाकारणारा "धोंडी" हि गोनीदांची एक वैशिष्टयपूर्ण व्यक्तीरेखा .भूतकाळावर श्रद्धा असणारा धोंडी आणि त्याचा धाकटा भाऊ कोंडी , ह्यांच्या वृत्ती संघर्षात ह्या कादंबरीतले नाट्य साकारते. मावळात घडलेली ही कथा .दांडेकरांच्या शब्दाशब्दातून तो काळ , ती माणसे, तो अनुभव जिवंत होतो. अभिवाचनातून ते सारं आपल्या मनात आकार घरत जातं . एक वैशिष्ट पूर्ण श्रीमंत श्रवणानुभव - "पावणाकांठचा धोंडी "