Verhalen over het raadselachtige platteland, minne streken en dolende witte wieven worden prettig afgewisseld met romantische, grappige of ironische anekdotes en columns. In zeven varianten van de streektaal. Gloepends mooie verhalen dus. Verhalen om in één ruk uit te lezen, of om steeds even weg te leggen en opnieuw een duik te nemen in de wonderlijke variatie aan taal in het Nedersaksisch taalgebied. Verhalen die maar eens weer laten zien dat alles in de streektaal gezegd en geschreven k...

Waarom zou je mystiek lezen, en dan nog de teksten van iemand die 'van het Kruis' heet? Omdat mystici cartografen van de menselijke ziel zijn, die het diepste van zichzelf exploreren en ons de weg naar onszelf en naar het Ultieme wijzen. De Spaanse mysticus Juan de la Cruz (1542-1591) was geen strenge asceet maar iemand die ontdekte dat alleen de liefde ons vrij en gelukkig maakt. Hiervoor moeten we alles inzetten. We kunnen dit, wanneer we ervaren dat er iets of iemand is die ons éérst he...

Er is zoveel wat ons aan de oppervlakte houdt en belet naar de diepte te zakken, waar we één zijn met elkaar en met alles: de onderstroom die tegelijk duister, stil, rustig en vredig is. De diepte van de oceaan van de Werkelijkheid, waar wij een druppel van zijn. Wat houdt ons tegen? Het is de wereld van de talloze behoeften die ons 'kwellen, verduisteren, vervuilen en verzwakken'. Dat is de zo actuele visie van de grootste religiestichters en mystici van de wereld. De Spaanse mystieke dic...

Het geheim van het leven is de liefde. En het geheim van de kosmos is de ultieme Werkelijkheid die daar de ziel, de grond, de bron en de horizon van is, en die de kleine mens telkens uniek en onvoorwaardelijk liefheeft. Deze dubbele affirmatie vormt de essentie van het gedicht 'Geestelijk Hooglied' dat de mysticus Jan van het Kruis in 1578 dichtte. Deze Spaanse karmeliet zat van december 1577 tot augustus 1578 negen maanden opgesloten in een donkere, enge kloosterkerker. In die donkere nac...

De Spaanse zestiende-eeuwse mysticus Juan de la Cruz schetst een beweging van aangetrokken worden door een laatste eenvoud, temidden van de versplintering van prikkels en verlangens, en vervolgens weer uitgaan naar de wereld in bevrijde vreugde. Dit ebben van de inkeer naar de aanwezigheid van God in het allerdiepste centrum en deze vloed van de inzet voor de schepping en de medemens beschrijft hij met de metafoor van de vlam, die de mens steeds dieper uitbrandt, om hem vervolgens ver voor...