Nog niet zo lang geleden zei Kees van Kooten in een interview: ‘Een biografie is niet meer nodig, ik heb alles zelf verteld. Ik ga de rest van mijn leven veel liever lezen dan schrijven.’ Ter gelegenheid van de bloemlezing De tachtigjarige vrede las hij voor het eerst sinds tijden weer zijn eigen verhalen. Ze brachten hem niet alleen terug naar het verloop van zijn lange leven, maar eveneens werd hij de lezer van zijn eigen hilarische fantasie. De verhalen uit Hedonia,

DE BESTE VERHALEN VAN DE NATUURLEUKSTE SCHRIJVER VAN NEDERLAND

Jarenlang hekelde Van Kooten in zijn columns voor de Haagse Post moderne tijdsverschijnselen en modieus taalgebruik. In venijnige mono- en dialoogjes legt Van Kooten op briljante wijze de clichématige taal van obers, interviewers, managers, verkopers, toneelmakers en andere beroepsgroepen op de pijnbank. (Her)lezend in deze heerlijke verzamelbundel met alle treitertrends komt men tot de conclusie dat veel modes misschien zijn voorbijgegaan, maar dat de menselijke neiging jezelf door middel...

Na het succes van de bundel Tijdelijk nieuw, waarin de schrijver zijn ergernissen ten aanzien van de vluchtige trends van tegenwoordig formuleerde, verschijnt nu Tijdloos ouderwets, Van Kooten verwoordt hierin zijn gevoelens van gemis met betrekking tot al het kostbare dat verdween. Het zijn diepergravende, langere stukken, waarvan er enkele in het succestijdschrift Hollands Diep verdwenen. Zoals altijd balanceert de schrijver virtuoos op de grens van ernst en humor, en kan de lezer zijn h...

De schrijver van het verhaal krijgt voor zijn veertigste verjaardag een cadeau van zijn vrouw: hij mag twee weken in zijn eentje naar Frankrijk om rustig een boek te schrijven.

Zes - schijnbaar - autobiografische verhalen en een drietal gedichten. Superieur verteld en onbedaarlijk geestig. Zeven sloten is een typische Van Kooten: weemoedig en uitermate herkenbaar.

'Ik wil je voorstellen om samen een boek te schrijven,' schrijft Remco Campert eind 2017 aan Kees van Kooten. 'We zijn vrij om te schrijven wat we willen. Wel moet de noodzaak van het schrijven erin zitten. Zonder elkaar zouden we het niet geschreven hebben.' Het is het begin van een sprankelende correspondentie. In de brieven laten ze hun fantasie de vrije loop. Onherroepelijk komen zo vele gezamenlijke herinneringen aan het licht, en brengen Kees van Kooten en Remco Campert op een geweld...

ZIEN TE BEKIJKEN staren laat je ogen haken aan vastgevroren dobbers. staren is verzaken, de tussenruimte overslaan en kijkend in het krijt staan. staren is voor tobbers. met de jaren groeit het staren. blijf die blik ontkluisteren en de smaak herijken. ruil horen voor beluisteren en toezien voor bekijken. to be of niet te be. bekomen of ontwijken.

Wie het in Nederland goed heeft, kan het pijnlijk verkeerd hebben wanneer hij elders goed wil doen; zonder dat hij weet wat hij eigenlijk fout deed.

'Ik wou dat ik eens twee weken achter elkaar ongestoord kon schrijven! riep ik op 9 augustus vanonderuit de aanrechtruimte in ons nieuwe keukengebeuren naar mijn vrouw omhoog. `Wat moet je dan schrijven? vroeg ze, kokend water op het koffiefilter gietend. `Twee weken maar! riep ik, terwijl ik met een hamer, waaromheen een washandje, de verstopte zwanenhals probeerde te ontproppen, `twee weken zonder al dit gezeur aan mijn kop! De volgende morgen werd ik, in een bed vol kussen, wakker a...

Vanaf zijn eerste Treitertrends (1969) heeft Kees van Kooten voornamelijk geschreven over alle lachwekkende ontwikkelingen binnen onze Nederlandse samenleving. Deze indrukwekkende reeks satirische en parodistische observaties (de modermismen) onderbrak hij op gezette tijden voor het schrijven van autobiografische verhalen waarin hij zichzelf humorvol maar genadeloos tegen het licht hield. Deze persoonlijke levenslijn loopt van Koot graaft zich autobio (1979), via Veertig (1982) en Hedonia ...

Kees van Kooten - Hedonia